Ömer Hayyam : Gün Gelir

Gün gelir…

Hırsızlar zengin,
metresler eş,
serseriler adam olur.
Odundan kapı,
taştan saray olur.

Gün gelir…

Kezbanlar destan,
onları destan yapanlar mestan olur.
Hadsizlik özgüven,
saygı yalan,
sevgi dolan olur.

Gün gelir…

Çivisi çıkar dünyanın.
Konuşamayanlar hatip,
şifa veremeyenler tabip,
yazamayanlar kâtip olur.

Gün gelir…

Hak etmeyenler başa geçer,
hak edenler kenarda bekler.
Cahiller alim sanılır,
alimler susmaya mecbur edilir.
Dalkavuklar makbul olur,
doğru söyleyenler taşlanır.

Ama yine öyle bir gün gelir ki…

İşler tersine döner.
Verenler alır,
gidenler uslanır,
dönenler yalvarır.

Aldatan bir gün sadakat için,
çalan bir gün adalet için,
döven bir gün şefkat için yalvarır.

Merdiveni koşarak çıkanların
gün gelir ayağı takılır.
Sevgisini esirgeyen
gün gelir kimsesiz kalır.
Gururuyla yürüyen
gün gelir başını eğmek zorunda kalır.

Piyon deyip geçme;
gün gelir şah olur.
Şaha da fazla güvenme;
gün gelir mat olur.

İnsan, yaratıcısına bile nankör iken
sana vefalı mı olur?

Oluruna bırak her şeyi;
bak neler neler olur.

Bahar biter, kış olur.
Gün biter, gece olur.
Söz biter, sükût olur.

Zenginlerde metelik,
güzellerde cemal,
güçlülerde kuvvet kalmaz olur.

Hayaller kaybolur,
umutlar tükenir,
taş dediğin toz olur.

Ve bir gün gelir…

Sen bakmazken her şey hallolur.